Palazzo Ducale di Urbino

Zbudował go Federico da Montefeltro, pan, a później książę Urbino, jeden z najbogatszych i najbardziej wykształconych kondotierów XV wieku. Prace rozpoczęły się w połowie stulecia; od około 1466 roku kierował nimi dalmatyński architekt Luciano Laurana, potem Francesco di Giorgio Martini z Sieny. Baldassare Castiglione opisał go jako miasto w formie pałacu, a z Urbino model rozprzestrzenił się po całych Włoszech.

Rozpoznasz go od razu z doliny: fasada Torricini, dwie smukłe wieże z trzema nałożonymi na siebie loggiami, patrzy na zachód jak kurtyna otwarta na krajobraz. Wewnątrz dziedziniec honorowy Laurany to lekcja miary i światła, z inskrypcjami sławiącymi cnoty księcia.

Sekretnym sercem pałacu jest Studiolo księcia: mały pokój całkowicie wyłożony drewnianymi intarsjami imitującymi uchylone szafy, książki, instrumenty muzyczne i zbroje, pod portretami znakomitych mężów. Obok znajdują się Cappella del Perdono i Tempietto delle Muse.

Od 1912 roku pałac mieści Galerię Narodową Marche. Zobaczysz tu Biczowanie i Madonnę z Senigallia Piera della Francesca, Mutę Rafaela, słynną tablicę Idealnego Miasta i dzieła Federica Barocciego. Zaplanuj co najmniej dwie i pół godziny: zwiedzanie obejmuje piano nobile, drugie piętro i pomieszczenia podziemne.