Palazzo Ducale di Urbino

Het werd gebouwd in opdracht van Federico da Montefeltro, heer en later hertog van Urbino, een van de rijkste en meest ontwikkelde condottieri van de vijftiende eeuw. De werkzaamheden begonnen halverwege de eeuw; vanaf ongeveer 1466 stond de Dalmatische architect Luciano Laurana aan het roer, daarna Francesco di Giorgio Martini uit Siena. Baldassare Castiglione beschreef het als een stad in de vorm van een paleis, en vanuit Urbino verspreidde het model zich over heel Italië.

Je herkent het meteen vanuit de vallei: de gevel van de Torricini, twee slanke torens met drie loggia's boven elkaar, kijkt naar het westen als een gordijn dat opengaat naar het landschap. Binnen is de erehof van Laurana een les in maat en licht, met inscripties die de deugden van de hertog bezingen.

Het geheime hart van het paleis is het Studiolo van de hertog: een kleine kamer volledig bekleed met houten intarsia die halfopen kasten, boeken, muziekinstrumenten en wapenrustingen nabootsen, onder portretten van beroemde mannen. Ernaast liggen de Cappella del Perdono en het Tempietto delle Muse.

Sinds 1912 herbergt het paleis de Nationale Galerij van de Marche. Hier zie je Piero della Francesca's Geseling en Madonna di Senigallia, Rafaels Muta, het beroemde paneel van de Ideale Stad en werken van Federico Barocci. Reken op minstens tweeënhalf uur: het bezoek voert je door de piano nobile, de tweede verdieping en de ondergrondse ruimtes.