Zapomniane zawody Romagni: górnicy siarki, drukarze, marynarze i solnicy

Sulphur, Muzeum Historii Górnictwa 75 min

Pod domami Perticara kryje się ukryte miasto: ponad sto kilometrów tuneli na dziewięciu poziomach, kopalnia siarki, która w 1938 roku zatrudniała ponad 1600 osób. Górnicy schodzili z lampami karbidowymi, w upał i kurz, a siarka służyła do prochu, zapałek i oprysków winnic. Zagraniczna siarka kosztowała mniej, a złoża się wyczerpywały: kopalnia zamknęła się w 1964 roku i wiele rodzin wyjechało. W starym zakładzie jest elektrownia, lampiarnia, gdzie odbierano lampy, warsztaty i odtworzona galeria; na zewnątrz szyb Vittoria wciąż góruje nad wsią.

Otwarte w soboty, niedziele i święta od kwietnia do listopada; w inne dni i zimą tylko po wcześniejszym umówieniu: sprawdź i zarezerwuj.

Stamperia Marchi i tkaniny drukowane rdzą 35 min

Drukowane tkaniny to były obrusy, zasłony i koce wołów w domach chłopskich: zdobili je drukarze, ręcznie rzeźbionymi stemplami z gruszki i farbą w kolorze rdzy z żelaza, octu i mąki, która już nie schodzi. Z tych warsztatów zostało bardzo niewiele. W Stamperia Marchi widać stare stemple, można patrzeć na drukowanie tkaniny i zobaczyć obracający się mangano, ogromną drewnianą maszynę z wielkim kołem, działającą od 1633 roku, która prasuje, rozciąga i wygładza tkaniny przed drukiem.

Warsztat rzemieślniczy: sprawdź dni otwarcia; grupy powinny uprzedzić wcześniej.

Muzeum Żeglarstwa i żagle łacińskie 45 min

W najstarszym odcinku portu kanałowego, tym zaprojektowanym przez Leonarda da Vinci w 1502 roku, pływają łodzie robocze Adriatyku: bragozzi, trabaccoli, barki. Budowali je mistrzowie ciesielstwa okrętowego i uszczelniali konopacze, pakułami i smołą; żagle malowano na czerwono i żółto ziemiami barwnymi i nosiły symbol rodziny, więc z brzegu rozpoznawało się, kto wraca. Część lądowa opowiada o rybołówstwie, stoczniach i życiu marynarzy.

Żagle są podniesione od Wielkanocy do jesieni; część lądowa ma godziny sezonowe.

Magazyny lodu 15 min

Przed lodówkami ryby trzymano świeże lodem zbieranym zimą i przechowywanym w dużych przykrytych dołach wykopanych pod ziemią, "conserve". To też był zawód: cięcie, noszenie i ubijanie lodu, żeby wytrzymał do lata. Na Piazza delle Conserve jeden został odtworzony i widać, jak wyglądał w środku.

MUSA, Muzeum Soli 30 min

W wielkim Magazzino Torre z 1691 roku sól układano w stosy przed załadowaniem na łodzie: tysiące ton. Dziś mieści się tam MUSA, które opowiada o pracy solników drewnianymi narzędziami, fotografiami i słowami tych, którzy to robili: rodziny, które każda uprawiała swój kawałek solniczki, letnie żniwa, sól niesiona na ramionach i łodziami do magazynów.

Godziny sezonowe: sprawdź wcześniej.

Solniczka Camillone 60 min

Przed 1959 rokiem solniczka w Cervii była podzielona na około 150 małych rodzinnych solniczek; potem połączono ją w jeden duży zakład i praca rodzin się skończyła. Camillone to jedyna pozostała taka, jaka była: wolontariusze Civiltà Salinara, wielu z nich byłych solników, zbiera sól ręcznie drewnianymi narzędziami, metodą zwaną "alla cervese". Powstaje "słodka sól", uboga w gorzkie sole, dziś Presidio Slow Food. Wokół baseny solniczki, z różowymi flamingami.

Bezpłatne wizyty z przewodnikiem latem (zwykle od połowy czerwca do połowy września, popołudniami, w określone dni); we wtorki można pracować z solnikami po wcześniejszym umówieniu: sprawdź kalendarz MUSA.