Basilica di San Domenico

Dominicus van Guzmán, de stichter van de Orde der Predikheren, kwam in januari 1218 in Bologna aan en stierf hier op 6 augustus 1221. Zijn broeders bouwden de kerk om zijn stoffelijk overschot te huisvesten, en de stad werd een van de centra van de Dominicaanse orde in Europa. De huidige basiliek behoudt zijn 13e-eeuwse opzet, met veel 18e-eeuwse aanpassingen.

In de kapel van de heilige staat de Arca di San Domenico, het marmeren graf dat een klein museum van Italiaanse beeldhouwkunst is. De sarcofaag werd in de 13e eeuw gebeeldhouwd door Nicola Pisano en zijn werkplaats; Niccolò da Bari maakte tussen 1469 en 1473 de bekroning, zo mooi dat hij sindsdien Niccolò dell'Arca wordt genoemd.

Toen Niccolò stierf, was het werk onvoltooid. In 1494 kwam de jonge Michelangelo Buonarroti in Bologna aan, gevlucht uit Florence, en beeldhouwde drie beeldjes: Sint-Petronius, Sint-Proculus en de engel die de kandelaar rechts vasthoudt. Boven de ark, in de apsis van de kapel, schilderde Guido Reni de Gloria di San Domenico.

Mis het houten koor niet, ingelegd door Fra Damiano da Bergamo, beschouwd als een renaissancemeesterwerk, en de kapel van de Rozenkrans, waar Guido Reni en Elisabetta Sirani begraven liggen. Buiten wordt het plein omsloten door twee middeleeuwse graven van rechtsgeleerden op zuilen.